संपादकीय – वार्षिक विशेषांक २०१७

संपादकीय – वार्षिक विशेषांक २०१७

_mg_0080‘आम्ही पार्लेकर’चे हे 26 वे वर्ष. 1991 साली भारतीय अर्थव्यवस्थेने जागतिकीकरणाचे व उदारीकरणाचे धोरण स्वीकारले आणि त्याच वर्षी ऑक्टोबर महिन्यात ‘आम्ही पार्लेकर’चा पहिला अंक प्रकाशित झाला. Globalisation प्रमाणेच Localisation सुद्धा गरजेचे आहे हा विचार त्यामागे होता. पार्लेकरांनी दिलेल्या भरघोस प्रतिसादामुळेच मुंबईचे हे पहिले उपनगरीय वार्तापत्र मूळ धरू शकले, वाढू शकले, पार्लेकरांच्या जीवनाचा अविभाज्य घटक बनले.

मुक्त अर्थव्यवस्थेच्या २५ वर्षात फक्त अर्थकारणात नव्हे तर संपूर्ण समाजातच आमूलाग्र बदल झाले. ह्यात कुठलेच क्षेत्र सुटले नाही. साहित्य, सिनेमा, कला, क्रीडा, प्रत्येक क्षेत्राचा चेहरा मोहराच पूर्णपणे बदलून गेला आहे. ह्यात सर्वात जास्त बदल हा मध्यम वर्गात झाला असे म्हणतात. या वर्गाची फक्त जीवनशैलीच नव्हे तर जीवनमूल्येही पार बदलून गेली आहेत. कुटुंबाची रचना, त्यातील घटकांचे परस्परसंबंध ह्यातसुद्धा काळाच्या ओघात खूपच फरक पडला आहे.

जागतिक आणि राष्ट्रीय स्तरावर होणार्‍या ह्या बदलांचा परिणाम नैसर्गिकपणे पार्ल्यातील मराठी समाजावरही झाला. कनिष्ठ मध्यम वर्गात मोडणार्‍या ह्या बहुतांश समाजाचे परिवर्तन गेल्या २५ वर्षात उच्चभ्रू मध्यमवर्गात झाले आहे. जागतिकीकरणामुळे वाढलेल्या संधी व त्याला मिळालेली शिक्षणाची जोड ह्यामुळे आज पार्लेकरांच्या कर्तृत्वाची पताका पार साता समुद्रापल्याड पोहोचली आहे. अनेक उच्चशिक्षित पार्लेकर तरुण आज देशविदेशात आपल्या क्षेत्रात चमकत आहेत.  भौतिक पातळीवरसुद्धा पार्ल्यात अनेक बदल आले आहेत. अनेक ठिकाणी टुमदार घरांच्या, बैठ्या इमारतींच्या जागी टोलेजंग इमारती उभ्या राहिल्या आहेत. कमर्शिअल कॉम्प्लेक्स, शॉपिंग मॉल्स, ठिकठिकाणी नवीन पद्धतीची eating joints ह्यांनी पार्लेनगरीचा चेहरामोहराच बदलून गेला आहे म्हणा ना! पार्ल्यात संस्थांची परंपरा फार जुनी आहे. ह्याच बरोबर गेल्या काही वर्षात येथे अनेक सांस्कृतिक, सामाजिक तसेच कला व क्रीडा क्षेत्रातील चळवळी उभ्या राहिल्या व त्यामुळे पार्ल्यातील तरुणांना व्यक्त होण्यासाठी अनेक व्यासपीठे निर्माण झाली.

पार्ल्यात व पार्लेकरांमध्ये होणार्‍या ह्या बदलांचा ‘आम्ही पार्लेकर’ हा फक्त साक्षीदारच नव्हे तर catalyst सुद्धा आहे. ‘आम्ही पार्लेकर’ ने स्थानिक बातम्यांचा ,घटनांचा लेखाजोखा तर मांडलाच पण त्याचबरोबर सांस्कृतिक, सामाजिक, क्रीडा क्षेत्रातील नवनवीन कल्पनांचा, प्रयोगांचा, उपक्रमांचासुद्धा वेळोवेळी आढावा घेतला. अनेक वेळा त्यात सहभाग, तर प्रसंगी ह्या बदलांचे नेतृत्वही केले.

‘आम्ही पार्लेकर’ अंकाचे रंगरूपही ह्या काळात पूर्णपणे बदलले. कृष्णधवल अंकाचे रूपांतर रंगीत अंकात झाले. मांडणी सुबक झाली. गेल्या वर्षी रौप्यमहोत्सवी वर्षाच्या निमित्ताने ‘आम्ही पार्लेकर’ चा लोगोसुध्दा बदलण्यात आला. आमची अनेक सदरे लोकांच्या पसंतीस उतरली. ‘आठवणीतले पार्ले’, ‘आम्ही(ही) पार्लेकर’, ‘समाजभान’, ‘रंग माझा वेगळा’, ‘तिसरी घंटा’ ‘झेप’ ह्यासारख्या सदारांना वाचकांनी भरभरून पसंती दिली. छापील अंकासोबतच ‘आम्ही पार्लेकर’ने आता डिजिटल माध्यमातदेखील जोरदार मुसंडी मारली आहे. वेबसाइट, व्हॉट्स अॅप, फेसबुक ह्यामुळे आता आमचा वाचकवर्ग जगभर पसरला आहे.

ह्यावर्षीचा वार्षिक अंक ‘बदल’ या मध्यवर्ती संकल्पनेवर आधारित आहे. निरनिराळ्या क्षेत्रामध्ये गेल्या काही वर्षात झालेले बदल, त्यासंबंधी निरीक्षणे व मते तज्ज्ञांनी मांडली आहेत. ह्या बरोबरच मराठी माणूस आणि मार्केटिंग, अशी होती मुंबई, ताडोबाची सफर व असे रंजक लेख, चित्रपटनिर्मात्या सुमित्रा भावे, ज्येष्ठ    साहित्यिका अरुणा ढेरे, हरहुन्नरी लेखक व प्रशिक्षक वसंत लिमये, मनोरंजन क्षेत्रात क्रांती घडवणारे नितिन वैद्य, ग्रामीण विकासाचे प्रणेते प्रदीप लोखंडे अशा दिग्गजांच्या  मुलाखती व ह्याच्या जोडीला खुमासदार व्यंगचित्रे आहेतच. नेहमीप्रमाणे वार्षिक अंकाच्या मुखपृष्ठावर पार्लेकर रंगकर्मींचा हक्क आहे. ह्या वर्षीचे मुखपृष्ठ सजले आहे ज्येष्ठ चित्रकार वसंत सोनवणी यांच्या अप्रतिम कलकृतीने. असा हा 2017 चा वार्षिक विशेषांक आपल्या पसंतीस उतरेल अशी खात्री वाटते !

Advertisements

संपादकीय – नोव्हेंबर २०१७

_mg_0080

साधारण गणपती पासून सणासुदीला सुरुवात होते असं म्हणतात. गणपती पार पडले, टिळक मंदिराची ग्राहक पेठ संपली, दिवाळीही झाली. सर्व काही व्यवस्थित झालं आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे ह्या वर्षी एकूणच आवाजाचा आणि फटाक्याचा त्रास कमी झाला. दरवर्षी गणपतीचा आदला दिवस आणि विसर्जनाचा दिवस म्हणजे सामान्य लोकांची परीक्षाच असते. अनेक घरी ह्या दोन्ही दिवशी सर्व दारं खिडक्या बंद करून कानात कापसाचे बोळे कोंबून लोक सर्वात आतल्या खोलीत बसतात. जेष्ठ नागरिकांचे तर अजूनच हाल होतात. वयानुसार नाजूक झालेली श्रवणशक्ती आणि हृदय ह्या दोन्हीवर खूप ताण पडतो. दिवाळीच्या दिवसात तर अनेक कुटुंबं बाहेर गावीच जाणं पसंत करतात.

हे आवर्जून नमूद केले पाहिजे की ह्या वर्षी गणपती, दिवाळी ह्या दोन्ही सणांच्या वेळी आवाजाचं आणि हवेतील प्रदूषण ह्या दोन्ही गोष्टींची पातळी खूपच कमी होती. खरं म्हणजे मला स्वतःला फटाके उडवायला आवडतात, वाजत गाजत जाणाऱ्या मिरवणुका सुद्धा आवडतात, पण ह्यामुळे कुणाला त्रास झालेला आवडत नाही. त्यामुळे मिरवणूकवाल्यांनी आणि फटाके उडवणाऱ्यांनी इतरांची थोडी काळजी करावी तसंच लोकांनीही ह्या मंडळींच्या उत्साहाला समजून घ्यावं अशा मताचा मी आहे. मला माहीत आहे कि ह्या दोन्ही गोष्टींचा समन्वय साधणं खूप कठीण आहे पण ह्यावर्षी मात्र असंच वातावरण होतं. लहान मुलांमध्ये, विद्यार्थ्यांमध्ये झालेली ध्वनी व हवेतील प्रदूषणाविषयीची जागृती हे ह्याचं महत्वाचं कारण मानलं जाऊ शकतं.

दिल्लीमध्ये फटाके विकण्यावर न्यायालयाने बंदी घातली होती. आपल्या इथं तशी बंदी नसताना लोकांनी स्वतःहुन मनाला घातलेला आवर नक्कीच कौतुकास्पद आहे !

संपादकीय – ऑगस्ट २०१७

DAC MUV PICनुकत्याच प्रसिद्ध झालेल्या केंद्रीय अर्थविषयक अहवालात देशाच्या अर्थव्यवस्थेचे स्पष्ट चित्र समोर आले आहे. कसे चित्र आहे हे ? काय वाढून ठेवले आहे भविष्यात ?

आपला राष्ट्रीय उत्पन्न वाढीचा दर ५.३ % एवढा खाली घसरला आहे. गेल्या तीन वर्षातील उत्पन्न वाढीच्या दराचा हा निचांक आहे. अर्थसंकल्प सादर करताना अर्थमंत्र्यांनी हाच दर ७ % च्या आजूबाजूला राहील असे सांगितले होते. इथे हेही लक्षात घेणे गरजेचे आहे की सध्या सांगितल्या जाणाऱ्या दराचे ‘Base Year’ काही वर्षांपूर्वी बदललेले आहे. ह्या सर्वामुळे हा दर फारच अनाकर्षक वाटू लागतो !

अहवालात स्पष्ट झालेली दुसरी गोष्ट म्हणजे रोजगार निर्माण करण्यात सरकारला आलेले अपयश. वर्षाकाठी सुमारे एक करोड नोकऱ्या निर्माण करण्याचे आश्वासन देणाऱ्या नव्या सरकारने ह्याच्या एक दशांशसुद्धा नोकऱ्या निर्माण केल्या नाहीत. जगातील सर्वात जास्त तरुण उद्या आपल्या देशात असणार आहेत. जर त्यांच्या हातात रोजगार नसेल, तर ह्याच हातात दगड यायला वेळ लागणार नाही हे आपणा सर्वांना चांगलेच माहीत आहे.

नाही, सरकारने जनतेला फसवले असे सरसकट विधान मी करणार नाही. भारतासारख्या महाकाय देशाच्या अर्थव्यवस्थेचा गाडा हाकायचा ही काही सोपी गोष्ट नाही. त्यात नोटबंदी व GST सारख्या निर्णयांमुळे आज तरी अर्थव्यवस्थेला फटका बसला आहे हे निश्चित. मोठ्या उद्योगात नोकरी कपात होत आहे. छोट्या व लघु उद्योगांची परिस्थिती ‘आज मरतो की उद्या’ अशी आहे. ‘Make In India’, ‘Start Up India’ अशा घोषणांना अजूनही मूर्त स्वरूप यायचे आहे.

भारतीय जनता ही ‘निर्ढावलेली’ आशावादी आहे. ह्या वर्षी पाऊस चांगला झाला आहे त्यामुळे येणारे दिवस सुगीचे ठरोत असा (भाबडा) आशावाद अजूनही सुटत नाही !

संपादकीय – सप्टेंबर २०१७

_mg_0080दरवर्षी ऑगस्ट-सप्टेंबरपासून सगळीकडे उत्सवाचे वातावरण असते. प्रथम दहीहंडी, त्यानंतर गणपती. पार्ल्यात हे दोन्ही सण मोठ्या उत्साहात साजरे होतात. याहीवर्षी ते साजरे होत आहेत पण त्यात थोडा फरक जाणवतो.

ह्यावर्षी पार्ल्यात कमी हंड्या लागल्या होत्या. त्याचप्रमाणे गोंगाटसुद्धा थोडा कमीच होता. काय कारण असावे ह्याचे? कोर्टाच्या निर्णयानुसार मोठ्या मंडपांवर, ध्वनिवर्धकांवर निर्बंध असल्यामुळे कर्णकर्कश गाणी नव्हती. त्याचप्रमाणे नोटबंदीमुळे हंड्यांवर लागणाऱ्या बक्षिसांचे प्रमाणही कमी होते. आपल्याला माहित आहेच की गेल्या काही वर्षात ह्या दोन्ही सणांचे खूपच बाजारीकरण झाले आहे. मोठमोठी बक्षिसे, मोठमोठी होर्डींग्ज आणि सिनेमातील कर्कश गाणी वाजवणाऱ्या मिरवणूका. ह्या सर्वांमुळे ह्या सणांचा मूळ उद्देशच कुठेतरी हरवल्यासारखा झाला होता. मनोरंजनाला कोणाचा विरोध असायचे कारण नाही पण गणपतीसमोर ‘आयटमसॉंग’वर चाललेला बीभत्स नाच ही आपली संस्कृती नाही हे नक्की !

गेल्या आठवड्यात गणपती आले. ह्यावेळी श्रींच्या आगमनाच्या मिरवणुकीतील आवाजाची पातळी काहिशी कमी होती. गणेशोत्सवावरदेखील नोटबंदीचे व आर्थिक तणावाचे सावट पडल्याचे स्पष्ट जाणवत आहे. पार्ल्यात अनेक सार्वजनिक गणेश मंडळे आहेत व दरवर्षी सजावट आणि देखाव्यावर अमाप खर्च होतो. तो खर्चसुद्धा ह्यावर्षी कमी झालेला दिसत आहे. काही मंडळे आवर्जून कागदाची मूर्ती ठेवत आहेत. यंदाचे वर्ष हे सार्वजनिक गणेशोत्सवाचे शतकोत्तर रौप्य महोत्सवी वर्ष आहे. तेव्हा आपण सर्व पार्लेकरांनी ह्या बदलाचे स्वागतच करायला पाहिजे!

गेली अनेक वर्षे महापालिकेतर्फे हनुमान रस्त्यावर कृत्रिम तलावाच्या माध्यमातून गणेश विसर्जनाची उत्तम सोय करण्यात येत आहे व त्याचा फायदा असंख्य पार्लेकर घेत आहेत. निर्माल्यापासून खत तयार करण्याचा उपक्रमदेखील राबवला जात आहे. अर्थात ही केवळ सुरुवात आहे व सुधारणेला अजून भरपूर वाव आहे. ध्वनिप्रदूषण टाळले, पर्यावरणाची काळजी घेतली तर सण साजरे करण्यातील उत्साह द्विगुणित होईल, नाही का ?

संपादकीय – ऑगस्ट २०१७

_mg_0080‘पुलंची सिडी लावू का ?’ श्रीधरचा प्रश्न.

अमेरिकेतील बृहन महाराष्ट्राचे अधिवेशन आटपून आम्ही डेट्रॉईटवरून शिकागोला बाय रोड जात होतो. पुलं कितीही प्रिय असले तरी मला आता अमेरिकेविषयी, इथल्या मराठी माणसांविषयी ऐकण्यात जास्त रस होता. मी म्हणालो “नको, आपण गप्पा मारूया’.

अधिवेशनाबद्दल श्रीधर भरभरून सांगत होता. अमेरिकेत राहणाऱ्या मराठी लोकांचा हा दर दोन वर्षांनी येणारा आनंदोत्सवच जणू. गाण्याचे, गप्पांचे कार्यक्रम, मराठी नाटके, कवी संमेलने, स्थानिक मंडळाने सादर केलेले कार्यक्रम आणि तीन दिवस अस्सल मराठमोळ्या जेवणाचा आस्वाद! इतर शहरांतून, देशांतून येणाऱ्यांच्या स्वागतासाठी असंख्य हसतमुख कार्यकर्ते सज्ज! मला तर तीस पस्तीस वर्षांपूर्वीचा आमच्या सोसायटीतील गणेशोत्सव आठवला. ‘BMM दर वेळी वेगळ्या शहरात असल्याने प्रत्येक मंडळाला आयोजनाची संधी मिळते. त्यानिमिताने गाठी भेटी होतात.’ मला आपल्याकडील उत्सवांचे सध्याचे स्वरूप आठवले. बीभत्स नाच आणि कर्कश गाणी! या अमेरिकेतील अधिवेशनाला मराठी कलाकार आवर्जून हजेरी लावतात. “फक्त अधिवेशनापुरते नाही तर अमेरिकेतील महाराष्ट्र मंडळे मराठी कलाकारांचे, गायकांचे कार्यक्रम तसेच मराठी सिनेमे ह्यांचे सतत आयोजन करत असतात.’

श्रीधर सुमारे 25 वर्षांपूर्वी अमेरिकेत आला. एका खूप मोठ्या IT कंपनीत वरिष्ठ हुद्‌द्यावर आहे पण मंडळाच्या कार्यक्रमासाठी कुठलेही काम करायला सदैव तयार. करिअर फुलवण्यासाठी इथे आला तरी पुणे सोडल्याचे दु:ख अजूनही मनात खदखदते. मराठी संस्कृतीवर अफाट प्रेम. साधारणपणे अशीच कहाणी येथे आलेल्या बहुतेक मराठी माणसांची.

“आता आम्ही पक्के अमेरिकन झालो आहोत पण आपली मराठी संस्कृती का म्हणून सोडायची ?’ श्रीधरने मुद्दा मांडला. मुख्य अधिवेशनाबरोबर इतरही छोटे छोटे कार्यक्रम होतात. एक दिवसाची बिझनेस कॉन्फरन्स, मुंबई पुण्यातील काही शाळांची Reunions. अरे हो, त्यात आपल्या पार्ले टिळकचेसुद्धा reunion झाले. फार जण नव्हते पण जे होते ते शाळेविषयी, शिक्षकांविषयी व आपल्या शाळेतील सवंगड्यांविषयी भरभरून बोलत होते.

आज अमेरिकेतील मराठी समाज समृद्ध आहे, आनंदी आहे आणि मुख्य म्हणजे त्यांच्या हृदयातसुद्धा महाराष्ट्र आहे. आपला सांस्कृतिक वारसा जपण्याचा ते आटोकाट प्रयत्न करत आहेत !

संपादकीय – जुलै २०१७

_mg_0080नुकताच दहावीचा निकाल लागला व अपेक्षेप्रमाणेच पार्ल्यातील बहुसंख्य विद्यार्थ्यांनी घवघवीत यश मिळवले. ह्याचे श्रेय जसे विद्यार्थ्यांच्या मेहनतीला आहे, त्याचप्रमाणे ते शिक्षकांना, पालकांना व पार्ल्यातील शैक्षणिक सजगतेला सुद्धा आहे. त्याच बरोबर ह्याची जाणीव ठेवणे गरजेचे आहे की दहावीत चांगले मार्क मिळवले की सर्व काही झाले असे नाही व दहावीत अपेक्षाभंग झाला तर आयुष्य फुकट गेले असेही नाही !

हल्ली विद्यार्थ्यांना दहावीमध्ये ज्याप्रकारे मार्क मिळत आहेत त्याचे वर्णन ‘मार्कांचा महापूर’ असेच करावे लागेल. ह्याला बहुतांशी परीक्षेचा व प्रश्नांचा पॅटर्न कारणीभूत आहे. मात्र ह्या पुढील पायरीला, अकरावीला तेवढे मार्क मिळत नाही व आमचा पठया गोंधळून जातो. ह्यातच अनेक वेळा अभ्यासावरील, खेळावरील, इतर उपक्रमांवरील लक्ष उडते व आयुष्याची दिशाच चुकते. ह्यामुळे अकरावीचे वर्ष त्या दृष्टीने महत्त्वाचे आहे हे लक्षात ठेवले पाहिजे.

‘दहावी नंतर काय ?’ ह्या प्रश्नाचे उत्तर प्रत्येकजण आपापल्या कुवतीनुसार सोडवतो. एकेकाळी चांगले मार्क मिळाले की मेडिकल किंवा इंजिनिअरिंग ठरलेले असायचे. पण आज विद्यार्थ्यांसमोर अनेक पर्याय आहेत. आर्थिक क्षेत्रापासून ते कला क्षेत्रापर्यंत सर्वच क्षेत्रात आज इतक्या संधी उपलब्ध आहेत की आपल्या आवडीचे रूपांतर करिअरमध्ये करणे सहज शक्य आहे व आज अनेक विद्यार्थी चाकोरीबद्ध अभ्यासक्रमाऐवजी आपल्या आवडीच्या क्षेत्राला पसंती देत आहेत. पार्ल्याच्या निकालाकडे नजर टाकली तर असे लक्षात येते की काही ठराविक शाळांचे निकाल वर्षोनुवर्षे 100% लागत आहेत, इंजिनिअरिंग, मेडिकल की आर्किटेक्चर अशा चर्चांचे फड जमत आहेत, अकरावी बारावीसाठी उत्तमोत्तम क्लासेसची चौकशी होत आहे, मात्र पार्ल्यातीलच काही शाळांमध्ये मात्र नापासांची संख्यासुद्धा डोळ्यात खुपण्यासारखी आहे. का आहे हा फरक ? पार्ल्यासारख्या शैक्षणिक क्षेत्रात अग्रेसर म्हणवून घेणाऱ्या समाजाला हे शोभते का ? पार्ल्यातील प्रथितयश शाळा इतर शाळांना काही मदत करू शकतील का ? पार्लेकर नागरिक म्हणून आपली ह्याबाबतीत काही जबाबदारी असू शकते का ?

पार्ल्यातच असलेल्या या दुसऱ्या पार्ल्याशी आपण ओळख करून घेतली पाहिजे, त्यांना मदतीचा हात दिला पाहिजे. ह्यातच पार्ल्याचे खरे यश आहे.

संपादकीय – जून २०१७

_mg_0080पार्ल्यात नुकतीच फुटबॉलची ‘VPPL’ स्पर्धा पार पडली. खेळाडूंचा ओसंडून जाणारा उत्साह, प्रेक्षकांचा उस्त्फूर्त प्रतिसाद व प्रायोजकांची मोलाची साथ ह्यामुळे दरवर्षी ही स्पर्धा अधिकाधिक उंची गाठत आहे ह्यात काही शंका नाही. काही वर्षांपूर्वी पार्लेकर तरुणाला क्रिकेटने वेड लावले होते. आज मात्र तो फुटबॉलवेडा झाला आहे असे म्हटले तर ती अतिशयोक्ती ठरू नये. खेळाडूंनी व प्रेक्षकांनी तुडुंब भरलेली मैदाने बघणे हे अतिशय नयनरम्य दृश्य आहे. 

‘नवीन पिढीने मैदानाकडे पाठ फिरवली आहे, मुलं पूर्ण वेळ कॉम्पुटरवरचे गेम्स खेळण्यातच घालवतात’ अशी ओरड सर्वच पालक करतात. हे बऱ्याच अंशी खरे आहेच पण मला समाधान वाटते की आपल्या पार्ल्यात मात्र परिस्थिती काहीशी वेगळी आहे. खरे म्हणजे पार्ले गावाची ओळख ही शैक्षणिक व सांस्कृतिक केंद्र म्हणून होती. 1995 साली ‘आम्ही पार्लेकर’च्या पुढाकाराने पार्ल्यात सिझन क्रिकेट प्रशिक्षण केंद्र सुरू झाले आणि डहाणूकर कॉलेजचे मैदान लहानग्या क्रिकेटर्सनी बहरले ते अगदी आजपर्यंत. प्रबोधनकार ठाकरे क्रीडा संकुलामुळे स्विमिंग,रायफल शुटिंग, टेबल टेनिस, कॅरम इत्यादी खेळांना प्रोत्साहन मिळाले. 2000 साली ‘पार्ले महोत्सव’ सुरू झाला आणि पार्ल्यातील सर्वच खेळाडूंना एक हक्काचे व्यासपीठ मिळाले. सुमारे 20,000 स्पर्धकांचा सहभाग असणारा दुसरा स्पोर्ट्‌स इव्हेंट मुंबईत तरी नाही. कबड्डीचे सामने दुभाषी मैदानावर अनेक वर्षांपासून होत होते. त्यात भर पडली ती क्रिकेट व फ़ुटबॉंलच्या लीगची. ह्या खेळांचा हा नवीन फॉरमॅट तरुणांना खूपच आवडलेला आहे.

ह्या सर्व खेळांसाठी फक्त पार्ल्यातूनच नव्हे, फक्त मुंबईतूनच नव्हे तर महाराष्ट्राच्या कानाकोपऱ्यातून खेळाडू, संघ येतात व खेळाचा, स्पर्धांचा मनमुराद आनंद लुटतात. म्हणूनच आजचे पार्ले हे केवळ शैक्षणिक किंवा सांस्कृतिक केंद्र राहिले नसून आता ते विविध खेळांचे आणि खेळाडूंचेसुद्धा केंद्र बनले आहे. ही आपल्या सर्वांसाठी अत्यंत अभिमानाची गोष्ट आहे !